De cyclus van negatieve interacties in je relatie

Soms, hoe hard je ook je best doet, kun je maar niet stoppen met ruzie maken met je partner. Een beter begrip van hoe communicatie tussen mensen werkt, kan je helpen een einde te maken aan deze negatieve interacties.
De cyclus van negatieve interacties in je relatie

Laatste update: 25 april, 2021

Vandaag zullen we je vertellen hoe je de cyclus van negatieve interacties in je relatie kunt doorbreken. Als je een emotionele band met iemand deelt, zul je altijd goede en slechte elementen hebben.

In romantische relaties is die dynamiek vaak intenser vanwege de hoeveelheid tijd die je met je partner doorbrengt en de intimiteit die jullie delen. Het lijkt misschien alsof de toestand van jullie relatie is overgeleverd aan het lot. Het hangt echter bijna volledig af van jouw daden en die van je partner.

Heb je ooit het gevoel gehad dat je niet kon stoppen met ruzie maken met je partner, hoe hard je ook je best deed? Je begint de dag met de beste bedoelingen, maar één verkeerd geïnterpreteerd gebaar of woord en je maakt in een oogwenk weer ruzie.

Op die momenten heb je misschien het gevoel dat je relatie niet voorbestemd is voor jullie. Blijf echter lezen voordat je overhaaste beslissingen neemt. Als je begrijpt hoe communicatie tussen mensen zich ontwikkelt, kun je enkele aanwijzingen krijgen over hoe je de cyclus kunt doorbreken.

De cyclus van negatieve interacties in je relatie doorbreken

De oorsprong van negatieve interacties

Wanneer je met iemand samenwoont of de meeste tijd met iemand doorbrengt, dan is die persoon er wanneer je op je best bent maar ook wanneer je op je slechtst bent. Hij of zij is degene die getuige is van je stress, je fysieke en mentale vermoeidheid, je woede en je slechte humeur.

Relaties werken het beste als ze in evenwicht zijn. Er zijn echter dagen dat een van jullie 80% geeft en de ander maar 20%. Andere dagen zal het andersom zijn.

Dus, als je partner je vraag beantwoord op een manier die je onbeleefd vindt of als hij of zij een passief-agressieve opmerking maakt, is het belangrijk om assertief te zijn. In een ideale wereld zou je respectvol met elkaar communiceren en uitleggen hoe je je door hem of haar voelde.

Helaas is het niet altijd gemakkelijk (of mogelijk) om op deze manier te handelen. Daarom is je automatische reactie vaak dat je beledigd raakt en je toevlucht neemt tot onverschilligheid, minachting en de ander negeren. Je kunt ook overdreven reageren met iets dat even kwetsend is.

Als dit af en toe gebeurt, dan hoef je je niet al te veel zorgen te maken. Het is praktisch onvermijdelijk. Als dit patroon zich echter herhaalt en de norm wordt, dan hebben jullie een probleem.

Communicatiepatronen hebben de neiging zich vaak te herhalen

Communicatie tussen twee mensen is in wezen een constante lus van feedback. Wanneer je met iemand anders communiceert, doe je dat niet vanuit een neutrale plaats (Engelse link).

Wat je ook zegt, het is in veel opzichten een reactie op wat je eerder van die persoon hebt gezien, gehoord of gevoeld. Het verloop van de interactie die je met iemand hebt gehad, maakt je vatbaar om positief of negatief te reageren.

Hetzelfde geldt natuurlijk voor je partner. Sommige stellen maken bijna nooit ruzie en anderen bevinden zich in een constante staat van conflict. Dit gebeurt omdat bepaalde communicatiepatronen wortel hebben geschoten. Als ze er eenmaal zijn, is het moeilijk om ze te veranderen.

Stel dat je partner iets zegt dat je dwarszit. Je reageert vervolgens met een boze opmerking of geïrriteerde stilte. De andere persoon voelt zich dan gekwetst, dus hij reageert ook ongepast. Geen van beide is bereid toe te geven en jullie denken allebei dat het de schuld van de ander is.

We herinneren ons duidelijk de opmerkingen en acties waardoor we ons slecht voelen. Het is echter moeilijker om te beseffen hoe je gedrag bijdraagt aan deze negatieve dynamiek met je partner.

Communicatiepatronen hebben de neiging zich vaak te herhalen

Hoe doorbreek je de cyclus van negatieve interacties met je partner?

Dit communicatieprobleem kan moeilijk op te lossen zijn omdat beide partners de ander de schuld geven en niemand de verantwoordelijkheid wil nemen voor het zetten van de eerste stap.

Als je je ervan bewust bent dat jullie beide deze ongezonde dynamiek voeden, zul je beseffen dat het mogelijk is om iets beters te creëren. De sleutel is simpelweg te stoppen met reageren op de andere persoon. Bepaal in plaats daarvan met wat voor soort gebaren,  woorden of interacties je wilt communiceren.

Zet dus de eerste stap om nieuwe communicatiepatronen te creëren. Als je eenmaal de gewoonte hebt van negatieve interacties met je partner (Engelse link), heb je de neiging om ze te blijven herhalen.

Het goede nieuws is dat positieve interacties op dezelfde manier werken. Als je jouw inbreng dus wijzigt, verandert je communicatie. Als je zover bent, maakt het niet meer uit wie de schuldige is of wie wat heeft gedaan, omdat beide partners er een aandeel in hebben.

Je hoeft geen ruzie te maken over wie er mee is begonnen, maar je kunt wel praten over wie er een einde aan heeft gemaakt. Jij kunt die persoon zijn. Onthoud dat de kracht in jouw handen ligt.

Na verloop van tijd word je beter in het herkennen van deze patronen wanneer ze beginnen. Dat maakt het gemakkelijker om te zien hoe de negatieve interacties een sneeuwbaleffect hebben. Je kunt ze zo tijdig stoppen. Kortom, het is belangrijk om te weten wat je partner bijdraagt en wat je eigen rol is. Wellicht ook interessant voor jou

De ultieme psychologietest voor koppels
Verken je geestLees het op Verken je geest
De ultieme psychologietest voor koppels

De psychologietest voor koppels is een projectief onderzoek. Het doel is om de identiteit van en het type binding tussen twee mensen te detecteren.



  • Aragón, R. S., & Díaz-Loving, R. (2003). Patrones y estilos de comunicación de la pareja: Diseño de un inventario. Anales de Psicología/Annals of Psychology19(2), 257-277.
  • Hurtarte, C. A., & Díaz-Loving, R. (2008). Comunicación y satisfacción: analizando la interacción de pareja. Psicología Iberoamericana16(1), 23-27.