Kinderen zonder grenzen opvoeden is nooit een goed idee

Kinderen zonder grenzen opvoeden is nooit een goed idee. Om problemen in de toekomst te voorkomen moeten jullie beide grenzen stellen.
Kinderen zonder grenzen opvoeden is nooit een goed idee

Laatste update: 03 november, 2021

Er is een oud Spaans spreekwoord dat zegt: “voed raven op en ze steken je ogen eruit.” Het betekent dat soms goedbedoelde daden met ondankbaarheid worden terugbetaald. Ditzelfde gezegde zou heel goed kunnen worden toegepast op de opvoeding van kinderen en de grenzen die ouders opleggen, of liever niet stellen.

Er zijn veel vragen en twijfels over de opvoeding van kinderen. Bovendien komen er veel verschillende emoties bij kijken, vooral bij het stellen van grenzen. In feite is het gebruikelijk dat ouders twijfels hebben en zich ‘slechte ouders’ voelen bij het nemen van beslissingen die betrekking hebben op het vaststellen van opvoedingsnormen en richtlijnen.

Er rijzen veel twijfels over het harde werk van het opvoeden van een kind. Je vraagt je af: doe ik het goed? Is dit de meest geschikte optie? Waarom, hoewel ik weet dat dit het juiste is om te doen, heb ik het gevoel dat dit niet zo is?

Er zijn inderdaad miljoenen vragen die opkomen als het gaat om het opvoeden van onze kinderen. Verder zijn er waarschijnlijk net zoveel artikelen, boeken en informatie over het onderwerp.

Je hoeft alleen maar naar een boekhandel te gaan of het woord educatie in een zoekmachine in te voeren om duizenden hints en tips te krijgen. Deze blijken echter niet altijd even coherent of correct te zijn.

Grenzen stellen

Kinderen zonder grenzen opvoeden is nooit een goed idee

Veel mensen associëren het woord grens met iets negatiefs. Ze zijn van mening dat het stellen van bepaalde grenzen impliceert dat er geen rekening wordt gehouden met de mening van het kind.

Toch is dit niet het geval. In feite betekent het stellen van grenzen structuur, regulering en onderwijs. Je hoeft niet te schreeuwen, boos te worden of je kind te negeren. Het impliceert ook geen gebrek aan respect.

Opvoeden betekent ‘nee’ zeggen tegen dingen die je kind niet kan of mag doen. Het betekent hen leren dat ze soms moeten wachten om te krijgen wat ze willen. Het houdt ook in dat je bepaalde consequenties oplegt voor gedrag dat moet worden gecorrigeerd en dat je consistent bent met de beslissingen die je neemt.

Dit betekent niet dat je constant moet schreeuwen, boos moet worden of je kinderen moet bedreigen. Je kunt de berichten inderdaad rustig, duidelijk en zonder jezelf te veel herhalen overbrengen. Onthoud dat het nooit raadzaam is om dreigementen te uiten die je niet zult uitvoeren.

‘Kun je de Peppa Pig-taart voor me kopen?’

Stel je voor dat je in een supermarkt bent en je dochter wil dat je de Peppa Pig-taart voor haar koopt. Het is echter niet het moment of de gelegenheid om de taart te kopen, dus je zegt nee. Geconfronteerd met je weigering, dringt je dochter aan en begint te huilen en te schoppen.

Jongen die schreeuwt

Op dit moment begin je je te schamen omdat mensen om je heen naar je kijken. Dan begin je bozer en bozer te worden. Om een einde te maken aan de driftbui, koop je de taart voor je dochter. Je dochter, blij met haar taart, zwijgt, en jij hoeft je niet meer te schamen en je kunt verder met winkelen.

Als je toegeeft, voel je je opgelucht omdat je dochter niet meer huilt. Daarnaast schaam je je niet meer en houdt haar woede niet aan. Ze heeft echter geleerd dat ze door driftbuien te gebruiken kan krijgen wat ze wil.

Bovendien, als dit een gebruikelijke manier van functioneren wordt, kunnen de driftbuien toenemen en een gebruikelijke manier worden waarop je dochter bereikt wat ze wil.

Negatieve bekrachtigingsval van Patterson

Patterson’s theorie van dwang en de negatieve bekrachtigingsval verklaart het feit dat het voor ouders op korte termijn gemakkelijker is om toe te geven aan ongepaste verzoeken van hun kinderen. Op de lange termijn zullen de kosten echter veel hoger zijn. Dat komt omdat ongepast gedrag zich exponentieel zal voortplanten.

Wanneer ouders toegeven aan ongepast gedrag, zoals een driftbui, slaan of bedreigingen, voelen beide partijen zich goed. Enerzijds zorgen ouders ervoor dat het kind hen niet meer lastigvalt. Aan de andere kant krijgt het kind wat het wil.

Patterson’s Negative Reinforcement Trap legt uit hoe ouders die toegeven aan een driftbui verlichting krijgen. Inderdaad, de driftbui stopt en het kind slaagt. Dit vergroot echter de kans dat driftbuien in de loop van de tijd vaker voorkomen.

Op korte termijn lijken beide partijen te winnen. Op de lange termijn zijn de gevolgen echter lang niet zo aangenaam. In feite zal het kind leren om de volwassenen te manipuleren door middel van dit gedrag en zal het regelmatiger gaan gebruiken.

Aan de andere kant zullen ouders uiteindelijk niet in staat zijn het gedrag van hun kinderen te beheersen, tenzij ze hen geven waar ze om vragen.

De gevolgen van het ontbreken van grenzen

Moeder die haar dochter bestraft

Mensen die geen grenzen hebben gesteld , hebben meestal een lage tolerantie voor frustratie, hebben moeite hun emoties onder controle te houden en reageren niet goed op regels en verplichtingen. Bovendien hebben ze de neiging om te manipuleren en andere mensen een slecht gevoel te geven om hun doel te bereiken.

Onbeschaamdheid, het eisen van privileges, gebrek aan doorzettingsvermogen en inspanning, weinig geduld, weinig samenwerking, gedragsproblemen, aanvallen of zelfs vernietiging van objecten zijn enkele van de problemen waartoe een gebrek aan grenzen kan leiden.

Gedragsstoornissen, zoals oppositionele opstandige stoornis of gedragsstoornis, worden gekenmerkt door constant verzet en het overtreden van regels.

Bij deze aandoeningen is het gebruikelijk om kinderen te vinden die geen grenzen hebben gekregen. In feite is het vaak zo dat het kind degene is die de bestellingen doet, de bevelen geeft en de beslissingen neemt.

Als jij niet opvoedt, wie dan wel?

Onlangs zei psycholoog Teresa Rosillo in een interview: “we zijn vergeten de kinderen te vertellen dat hun ouders de leiding hebben.” Het is inderdaad waar dat er veel gezinnen zijn waar de minderjarige het laatste woord heeft en het zijn de volwassenen die hun plannen en routines aanpassen aan de eisen en grillen van het kind.

Een van de fundamentele taken van ouders is om hun kinderen op te voeden, zodat ze zichzelf kunnen reguleren. Maar om kinderen in staat te stellen zichzelf te reguleren, moeten ze eerst worden gereguleerd.

Het zijn ouders, niet instellingen of mensen, die de plicht en plicht hebben om hun kinderen op te voeden. Dit houdt in dat je moet luisteren, ze moet leren wat goed en fout is, en vaak “niet nu,” “ik heb het je al verteld” of “je zult moeten wachten” zeggen.

Het betekent dat je ze leert hun gevoelens van frustratie te overwinnen. Het is geen gemakkelijke taak. Maar als ouders het niet doen, wie dan wel? Wellicht ook interessant voor jou

Een kind opvoeden om onafhankelijk te zijn
Verken je geest
Lees het op Verken je geest
Een kind opvoeden om onafhankelijk te zijn

Een kind opvoeden om onafhankelijk te zijn is een zware maar dankbare taak. In dit artikel kun je enkele richtlijnen lezen.