Wat is LGBTIQ+ en hoe is het begonnen?

De geschiedenis van de beweging LGBTIQ+ is de geschiedenis van de strijd voor de erkenning van seksuele en genderdiversiteit, voor het begrip van seksualiteit boven de binaire dimensie en vooral het respect voor verschillen.
Wat is LGBTIQ+ en hoe is het begonnen?

Laatste update: 20 november, 2021

Als je goed kijkt, lijkt heteroseksualiteit als norm meer een mythe dan een realiteit. Dat komt omdat we door middel van kunst, literatuur en historische getuigenissen de aanwezigheid van andere seksualiteiten kunnen traceren. Mensen die werden vervolgd, en gedwongen in om in de kast te blijven. De beweging LGBTIQ+ heeft deze historische discriminatie opgepakt en omgevormd tot een politieke strijd.

Hun doel is dat dit deel van de bevolking op hun eigen voorwaarden bestaansrecht heeft. Sterker nog, om vrijelijk lief te kunnen hebben. Het verhaal van LGBTIQ+ is het verhaal van vele verhalen.

Dat komt omdat in elk land in de westerse wereld de strijd, prestaties en transformaties die door de beweging werden bereikt, allemaal anders waren. Het is echter een verhaal dat collectief wordt verwoord rond de kwaliteiten liefde, weerstand en vooral trots.

LGTBI-hart

Stonewall: de eerste mijlpaal

De datum was 28 juni 1969. De rellen die deze dag plaatsvonden in de Stonewall Inn, een bar in Greenwich Village in New York, kunnen worden gezien als een historisch keerpunt in termen van seksuele diversiteit.

In die tijd bleken de burgerrechtenbeweging en de vrouwenbevrijdingsbewegingen een perfecte basis voor andere sociale eisen. Daarom, als reactie op de voortdurende politie-invallen en belegeringen van de homogemeenschap, op 28 juni, besloten die bij Stonewall te zeggen dat het genoeg was.

De demonstraties en rellen duurden drie dagen. Het belangrijkste was echter dat de basis werd gelegd voor wat uiteindelijk een van de belangrijkste politieke strijden van de tweede helft van de 20e eeuw zou worden.

Kort na de Stonewall-opstand verschenen homo-activistische organisaties zoals het Gay Liberation Front en de Gay Activist Alliance op het politieke toneel. Deze organisaties waren van fundamenteel belang voor het vaststellen van de relevante botsingen en meningsverschillen van de kant van de homoseksuele gemeenschap.

Bovendien waren ze van belang voor het herkennen van hun strijd met betrekking tot hun verschillende identiteiten. Ten slotte ook om een politieke agenda op te stellen die ervoor zorgde dat noch identiteit, noch seksuele geaardheid elementen zouden kunnen zijn die discriminatie, geweld en vervolging ooit rechtvaardigen.

Een jaar later, op 28 juni 1970, werd de eerste Gay Pride-mars gehouden in New York en Los Angeles. Geleidelijk verspreidde de beweging zich over de hele planeet. Bovendien werd deze datum er een om diversiteit te vieren en de strijd van dit deel van de bevolking zichtbaar te maken, evenals hun prestaties en uitstekende eisen.

LGBTIQ+ is een beweging voor diversiteit

Elk van de letters waaruit het acroniem LGBTIQ+ bestaat, vertelt ons zowel over seksuele geaardheden als over verschillende identiteitsconstructies rond gender.

In de begindagen van de beweging leek de term ‘homo’ alle uitingen van seksuele dissidentie te omvatten. Al snel werd echter duidelijk dat het nodig was om de discriminatie en de specifieke eisen van elk van de identiteiten zichtbaar te maken. Dit waren die identiteiten die in de jaren ’70 en zelfs de jaren ’80 in het algemeen de homogemeenschap werden genoemd.

Zo ontstond stap voor stap het acroniem dat we vandaag kennen:

  • De L komt overeen met lesbische seksuele geaardheid. Vrouwen die zich seksueel en emotioneel aangetrokken voelen tot andere vrouwen.
  • De G staat voor homoseksualiteit of homoseksuele seksuele geaardheid. Mannen die zich seksueel en emotioneel aangetrokken voelen tot andere mannen.
  • De B komt overeen met biseksualiteit. Dit wordt opgevat als seksuele en emotionele aantrekking tot zowel mensen van hetzelfde geslacht als van een ander geslacht dan het eigen geslacht.
  • De T staat voor transseksuelen en transgenders. Met andere woorden, mensen die zich identificeren met een ander geslacht dan dat ze bij de geboorte hadden.
  • De I verwijst naar intersekse (wetenschappelijke link) mensen. Het probeert degenen te beschrijven die zijn geboren met anatomische geslachtskenmerken die niet overeenkomen met de typische verwachtingen die verband houden met het mannelijke of vrouwelijke. Intersekse is dus noch een genderidentiteit, noch een seksuele geaardheid.
  • De Q komt van het woord queer. Dit is een overkoepelende term die al die niet-binaire identiteiten groepeert, zoals vloeibaar geslacht of neutraal geslacht.
  • Het + teken is recentelijk toegevoegd en verwijst naar identiteiten als panseksualiteit en aseksualiteit. In feite al diegenen die niet worden weerspiegeld in de letters die het acroniem vormen, maar die hun leven buiten de cisgender-norm leven.
Twee lesbische vrouwen met een vlag van de LGTBIQ+

Trots: het belang van zichtbaarheid

In 1978 ontwierp kunstenaar en homorechtenactivist Gilbert Baker de iconische regenboogstof die we nu herkennen als de pride-vlag van LGBTI+. Baker zwaaide voor het eerst met zijn creatie tijdens de Pride March van dat jaar in San Francisco. Sindsdien is de vlag een belangrijk symbool van seksuele diversiteit geworden.

Hoewel Baker’s oorspronkelijke ontwerp acht strepen had, heeft de huidige vlag er zes. Op de vlag heeft elke kleur een bijbehorende betekenis. Rood staat voor leven. Oranje symboliseert gezondheid en genezing. Geel verwijst naar de stralen van de zon. Groen betekent natuur. Blauw staat voor harmonie en sereniteit. Ten slotte vertegenwoordigt violet de geest.

Tegenwoordig wappert deze vlag op allerlei plekken, zowel op straat als op de sociale media als herkenning van LGBTIQ+. Het staat symbool voor de weg die deze beweging tot nu toe heeft afgelegd en het belang van zichtbaarheid. Daarnaast staat het natuurlijk voor de noodzaak om te volharden in de strijd voor erkenning en respect voor seksuele diversiteit. Wellicht ook interessant voor jou

Grootste studie uit de geschiedenis: homogen bestaat niet
Verken je geest
Lees het op Verken je geest
Grootste studie uit de geschiedenis: homogen bestaat niet

Een nieuwe studie onthulde dat er geen enkel homogen is. Wel ontdekten ze dat genetica wel degelijk een bepaalde invloed heeft.



  • Butler, Judith (2006): Deshacer el género. Barcelona: Paidós.
  • González García, Marta I. y Pérez Sedeño, Eulalia (2002): “Ciencia Tecnología y Género”. Número 2. (EneroAbril). Ciencia.
  • Nieto Piñeroba, José Antonio (2008): Transexualidad, intersexualidad y dualidad de género. Barcelona: Bellaterra.
  • Talburt, Susana, Steinberg, S.R. (eds.) (2005): Pensando queer, Sexualidad, cultura y educación. Barcelona, Graó.