Aan jou, die weg is gegaan zonder afscheid te nemen

· augustus 21, 2018

Aan jou, die weg is gegaan zonder afscheid te nemen. Die na zoveel te hebben gedeeld (of dat dacht ik tenminste) het allemaal tot zoiets onbelangrijks heeft gemaakt. Ik begrijp nog steeds niet hoe je binnen een paar seconden van warm naar koud kan zijn gegaan. Je was binnen een dag je licht kwijt, en de woorden die me eerst zo goed deden veranderden in kogels.

Aan jou, ja. Wanneer veranderde je van gedachte, en hoe heb ik dit niet kunnen merken? Hoe is het mogelijk dat ik bleef denken dat onze liefde oprecht was? Waarom heb je me niet verteld dat je je begon te realiseren dat onze verdedigingsmechanismen hadden gefaald? Dat we niet langer beschermd waren?

Ik blijf achter zonder antwoorden, met duizenden twijfels, met een sluipend schuldgevoel. Een dag geef ik mezelf de schuld, dan jou, dan ons allebei, of simpelweg tijd en routine. Andere dagen realiseer ik me dat het geen zin heeft om in cirkels rond te blijven gaan, en dat dat me alleen maar meer kwetst. Hoewel deze gedachten je ook in leven houden, in mijn herinneringen.

Aan jou, die me binnen een paar seconden alles heeft afgenomen

Aan jou, ja. Jij met wie ik me een toekomst voorstelde. Die me liet dromen van reizen, magische momenten, onvoorwaardelijke steun. Die me opnam in zijn dagelijkse leven, in nieuwe projecten, zelfs in fantasieën.

Verliefd stel

Jij bent zelfs degene geweest die onze plannen aangemoedigd heeft, jij was degene die me herinnerde aan de goede dingen die we hadden, degene die zei dat niets en niemand ons kon scheiden. Jij bent degene die me vertelde dat je niets anders nodig had dan de manier waarop ik je liet voelen. Soms kalm en rustig, andere keren vol passie en verlangen. Ik motiveerde je om te overwinnen, en ik vertelde je hoeveel ik je waardeerde.

Ik weiger te geloven dat je alles wat we hadden in een oogwenk kan vergeten. Niet alleen wat we tegen elkaar hebben gezegd, maar alles wat we overbrachten in onze gebaren en omhelzingen. Het verlangen om de wereld te veroveren, om op de bank te knuffelen met onze ogen dicht, om hand in hand te zoenen, om onszelf met vreugde te omringen, om te lachen tot we huilden, om onze angsten terug te dringen en met onze handen over het bed te reiken, zelfs voor een paar millimeter, om er zeker van te zijn dat de ander er nog was als we iedere ochtend wakker werden. Ik weiger te geloven dat dit allemaal verdwenen is.

Ik weet dat het mogelijk is, dat ik het niet zeker kan weten. Maar ik kan maar niet geloven dat die gelukkige tijden voorbij zijn. Noem me naïef of dom, maar onze gevoelens hebben veel macht over ons, en ik heb de slechte gewoonte om eraan toe te geven.

Aan jou, die opgaf zonder te vechten

Aan jou, die wegging zonder afscheid te nemen. Deze brief is voor jou, deze brandende brief die voortkwam uit een liefde waarvan ik dacht dat hij nooit zou stoppen.

Ik begrijp nog steeds niet waar de barsten vandaan kwamen – de onverschilligheid, het verlangen om ermee te stoppen, tot er niets meer van ons over was. Maar wat het meeste pijn doet is de onzekerheid van het niet weten van jouw redenen, waarom je het niet wilde begrijpen. Het was de eerste keer dat een storm ons echt door elkaar schudde.

Vechten is een werkwoord dat koppels sterker maakt, in ieder geval koppels die van hun fouten groeien en niet zomaar wegrennen bij het eerste probleem dat ze tegenkomen. De koppels die weten dat bij elkaar blijven ze sterker maakt, weten ook dat de verliefdheid vervaagt als de liefde zich ontwikkelt. Het is echter altijd mogelijk om het vuur weer aan te wakkeren.

Het spijt me, maar ik begrijp het niet. Het is onmogelijk om een deur te sluiten zonder slot of sleutel, en jij bent degene die hem heeft geopend. Het moeilijkste is dat jij niet eens over de mogelijkheid om het op te lossen wil nadenken, en er zelfs niet over wil praten.

Tranen

Aan jou, die ik zo mis

Denk niet dat ik spijt heb van het jaar van mijn leven dat ik jou gegeven heb. Ik weet dat ik op een bepaald moment iets heb gedaan waar jij niet mee kon leven, maar je moet me vertellen wat het is. Ik ben niet perfect. Een woord, een gebaar, een teken… Als je me maar duidelijk wil maken hoe je je hebt gevoeld door mijn naïeve gedrag. Helaas heb ik geen kristallen bol.

Ik vraag je of je me kunt vergeven. Het was nooit mijn bedoeling om je pijn te doen. Het spijt me als ik dit wel gedaan heb. Maar ik begrijp de plotselinge verandering nog steeds niet. Tenminste niet deze eerste keer. Misschien kon ik er vrede mee hebben als het vaker was gebeurd. Of als we problemen zich al een tijdje hadden opgehoopt. Maar vandaag nog pakte je mijn hand en zei je dat je van me hield, en vertelde je me over je dromen voor ons. In een nacht was het over.

Aan jou, ja. Jij die me verliet zonder afscheid te nemen. Ik praat tegen jou omdat ik je zo ontzettend mis. Het voelt alsof de leegte alleen maar groeit. Want ik houd van je, ik mis je, en ik weet dat je mij ook mis.