Waarom maakt mijn familie altijd ruzie (intergenerationele wonden)?
Geschreven en geverifieerd door de psycholoog Valeria Sabater
Waarom maakt mijn familie altijd ruzie? Broers en zussen die elkaar niet kunnen uitstaan, grootouders die niet met hun kinderen praten, ooms en tantes die we elkaar maar één keer per jaar zien… Er zijn familienetwerken waarin er naast hetzelfde bloed of dezelfde genetische code ook onenigheid en onenigheid is.
Het is waar dat elk huis anders is en dat er in elke stamboom gebroken takken, problematische figuren en niet geheelde wonden zitten, zowel in de stam als in de wortels. Alles heeft invloed op zowel oude als nieuwe generaties.
Dus ook al leeft ieder van ons zijn eigen leven als volwassene en staat hij of zij op eigen benen buiten het familieweefsel, toch zijn er draden die ons eraan verbonden houden. We zijn ingebed in een genetische erfenis, een emotionele erfenis en onzichtbare patronen waarvan we soms het slachtoffer zijn.
Intergenerationele wonden worden ook geërfd. Factoren zoals trauma’s uit het verleden, geweld of misbruik zijn nog steeds zichtbaar in die kleine sociale kern waar je deel van uitmaakt. Laten we daar eens dieper op ingaan.
Waarom maakt mijn familie altijd ruzie? Oorzaken en triggers
Soms bevinden we ons in een dynamiek die even complex als pijnlijk is. Er zijn kerngezinnen (die gevormd worden door ouders en hun kinderen) waarin ruzies en meningsverschillen heel gewoon zijn. Dit strekt zich soms uit tot de uitgebreide familie(grootouders, tantes en ooms, neven en nichten…).
Ontmoetingen kunnen een mijnenveld zijn dat altijd slecht afloopt. Of het nu aan moeders of vaders kant is, ieder van ons kan zich in deze situatie bevinden en zich afvragen waarom mijn familie altijd ruzie maakt, waarom ik zolang ik me kan herinneren alleen maar onenigheid en gespannen momenten heb gezien.
Opgroeien in een context waarin we getuige zijn geweest van deze conflicten tussen generaties laat dus vaak zijn sporen na. Er zijn bijvoorbeeld mensen die een van hun grootouders niet kennen omdat hun vader of moeder niet met hen sprak.
Het kan ook de herinnering zijn aan die ruzies tussen onze ooms en tantes en ooms, de slechte woorden en verwijten die naar elkaar werden geslingerd?
Dit zijn allemaal eroderende dynamieken die soms moeilijk te vermijden zijn. Maar waarom is dit zo en wat is vaak de oorsprong van deze conflictsituaties? Intergenerationele trauma’s
Onopgeloste intergenerationele trauma’s
Howard Stein is historicus en emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Oklahoma. Een interessant iets waar hij in zijn werk niet op wijst, is dat er vaak op een bepaald moment in het verleden van onze familie iemand een traumatische gebeurtenis heeft meegemaakt. Gewelddadige sterfgevallen, rampen, ongelukken, verkrachtingen, aanrandingen?
Deze negatieve gebeurtenissen worden niet altijd adequaat overwonnen. Het zijn “kortgesloten” rouwen die stagneren en collectief worden doorgegeven van de ene generatie op de volgende. Soms wordt verdriet omgezet in woede, woede over het geleden verlies en dat bepaalt op een of andere manier weer de opvoeding van de kinderen en doordrenkt die met tekortkomingen, ontevredenheid, onopgeloste knopen…
Dit alles kan leiden tot een bevroren verdriet dat, in plaats van opgelost te worden, zich onder de familie verspreidt en onderlinge spanningen creëert.
Familie wrok
Als we ons als kinderen afvragen waarom mijn familie altijd ruzie maakt, ligt de oorsprong misschien in wrok die in het verleden is gekoesterd en niet is overwonnen . Er zijn bitterheden verzwegen tussen onze ooms en tantes. Meningsverschillen tussen onze ouders en grootouders, banden waardoor wrok loopt in de uitgebreide familie waar we deel van uitmaken.
Trots weerhoudt ons ervan om plaats te maken voor vergeving. Dit leidt tot spanningen, slechte woorden, hints die pijn doen en eindigen in ruzies.
Studies zoals die van de Hope University in Michigan (Engelse link) laten zien hoe wrok relaties verstoort en problematisch maakt. Bovendien weten we dat deze emotie een ernstige impact heeft op de gezondheid.
Waarom maakt mijn familie altijd ruzie? Aangeboren patronen van agressie
Factoren zoals misbruik, agressie en gewelddadig gedrag kunnen een andere verklaring zijn voor waarom mijn familie altijd ruzie maakt. Het is een element dat soms van generatie op generatie kan worden doorgegeven. Kinderen die door hun ouders worden mishandeld, kunnen ditzelfde gedrag herhalen bij hun partner of hun eigen kinderen. Daardoor wordt dezelfde lijdensdynamiek in stand gehouden.
Onderzoeken (Engelse link) zoals die van de Universiteit van Barcelona wijzen er dus op dat geweld weliswaar afhankelijk is van veel factoren, zoals sociale, educatieve en culturele factoren, maar dat we het biologische en genetische aspect niet buiten beschouwing kunnen laten.
Er is ontdekt dat er een verband bestaat tussen aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit en agressief gedrag. Het is iets dat van ouders op kinderen kan worden overgeërfd. In veel gevallen leidt dit ook tot zware depressies.
Achter deze botsingen tussen het gezin, deze ruzies, spanningen en constante verwijten kan dus in veel gevallen een psychische stoornis schuilgaan. Dit alles doet ons beseffen dat dit elementen zijn die behandeld kunnen worden.
Elk van de hier genoemde factoren kan in therapie worden behandeld. Families kunnen soms, zoals we allemaal weten, echte fabrieken van lijden zijn. Vooral als ze hun verleden niet hebben geheeld, als ze de wonden van gisteren die in het heden nog open zijn en die het welzijn van al hun leden bepalen, niet hebben opgelost en verwerkt.
Waarom maakt mijn familie altijd ruzie? Broers en zussen die elkaar niet kunnen uitstaan, grootouders die niet met hun kinderen praten, ooms en tantes die we elkaar maar één keer per jaar zien… Er zijn familienetwerken waarin er naast hetzelfde bloed of dezelfde genetische code ook onenigheid en onenigheid is.
Het is waar dat elk huis anders is en dat er in elke stamboom gebroken takken, problematische figuren en niet geheelde wonden zitten, zowel in de stam als in de wortels. Alles heeft invloed op zowel oude als nieuwe generaties.
Dus ook al leeft ieder van ons zijn eigen leven als volwassene en staat hij of zij op eigen benen buiten het familieweefsel, toch zijn er draden die ons eraan verbonden houden. We zijn ingebed in een genetische erfenis, een emotionele erfenis en onzichtbare patronen waarvan we soms het slachtoffer zijn.
Intergenerationele wonden worden ook geërfd. Factoren zoals trauma’s uit het verleden, geweld of misbruik zijn nog steeds zichtbaar in die kleine sociale kern waar je deel van uitmaakt. Laten we daar eens dieper op ingaan.
Waarom maakt mijn familie altijd ruzie? Oorzaken en triggers
Soms bevinden we ons in een dynamiek die even complex als pijnlijk is. Er zijn kerngezinnen (die gevormd worden door ouders en hun kinderen) waarin ruzies en meningsverschillen heel gewoon zijn. Dit strekt zich soms uit tot de uitgebreide familie(grootouders, tantes en ooms, neven en nichten…).
Ontmoetingen kunnen een mijnenveld zijn dat altijd slecht afloopt. Of het nu aan moeders of vaders kant is, ieder van ons kan zich in deze situatie bevinden en zich afvragen waarom mijn familie altijd ruzie maakt, waarom ik zolang ik me kan herinneren alleen maar onenigheid en gespannen momenten heb gezien.
Opgroeien in een context waarin we getuige zijn geweest van deze conflicten tussen generaties laat dus vaak zijn sporen na. Er zijn bijvoorbeeld mensen die een van hun grootouders niet kennen omdat hun vader of moeder niet met hen sprak.
Het kan ook de herinnering zijn aan die ruzies tussen onze ooms en tantes en ooms, de slechte woorden en verwijten die naar elkaar werden geslingerd?
Dit zijn allemaal eroderende dynamieken die soms moeilijk te vermijden zijn. Maar waarom is dit zo en wat is vaak de oorsprong van deze conflictsituaties? Intergenerationele trauma’s
Onopgeloste intergenerationele trauma’s
Howard Stein is historicus en emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Oklahoma. Een interessant iets waar hij in zijn werk niet op wijst, is dat er vaak op een bepaald moment in het verleden van onze familie iemand een traumatische gebeurtenis heeft meegemaakt. Gewelddadige sterfgevallen, rampen, ongelukken, verkrachtingen, aanrandingen?
Deze negatieve gebeurtenissen worden niet altijd adequaat overwonnen. Het zijn “kortgesloten” rouwen die stagneren en collectief worden doorgegeven van de ene generatie op de volgende. Soms wordt verdriet omgezet in woede, woede over het geleden verlies en dat bepaalt op een of andere manier weer de opvoeding van de kinderen en doordrenkt die met tekortkomingen, ontevredenheid, onopgeloste knopen…
Dit alles kan leiden tot een bevroren verdriet dat, in plaats van opgelost te worden, zich onder de familie verspreidt en onderlinge spanningen creëert.
Familie wrok
Als we ons als kinderen afvragen waarom mijn familie altijd ruzie maakt, ligt de oorsprong misschien in wrok die in het verleden is gekoesterd en niet is overwonnen . Er zijn bitterheden verzwegen tussen onze ooms en tantes. Meningsverschillen tussen onze ouders en grootouders, banden waardoor wrok loopt in de uitgebreide familie waar we deel van uitmaken.
Trots weerhoudt ons ervan om plaats te maken voor vergeving. Dit leidt tot spanningen, slechte woorden, hints die pijn doen en eindigen in ruzies.
Studies zoals die van de Hope University in Michigan (Engelse link) laten zien hoe wrok relaties verstoort en problematisch maakt. Bovendien weten we dat deze emotie een ernstige impact heeft op de gezondheid.
Waarom maakt mijn familie altijd ruzie? Aangeboren patronen van agressie
Factoren zoals misbruik, agressie en gewelddadig gedrag kunnen een andere verklaring zijn voor waarom mijn familie altijd ruzie maakt. Het is een element dat soms van generatie op generatie kan worden doorgegeven. Kinderen die door hun ouders worden mishandeld, kunnen ditzelfde gedrag herhalen bij hun partner of hun eigen kinderen. Daardoor wordt dezelfde lijdensdynamiek in stand gehouden.
Onderzoeken (Engelse link) zoals die van de Universiteit van Barcelona wijzen er dus op dat geweld weliswaar afhankelijk is van veel factoren, zoals sociale, educatieve en culturele factoren, maar dat we het biologische en genetische aspect niet buiten beschouwing kunnen laten.
Er is ontdekt dat er een verband bestaat tussen aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit en agressief gedrag. Het is iets dat van ouders op kinderen kan worden overgeërfd. In veel gevallen leidt dit ook tot zware depressies.
Achter deze botsingen tussen het gezin, deze ruzies, spanningen en constante verwijten kan dus in veel gevallen een psychische stoornis schuilgaan. Dit alles doet ons beseffen dat dit elementen zijn die behandeld kunnen worden.
Elk van de hier genoemde factoren kan in therapie worden behandeld. Families kunnen soms, zoals we allemaal weten, echte fabrieken van lijden zijn. Vooral als ze hun verleden niet hebben geheeld, als ze de wonden van gisteren die in het heden nog open zijn en die het welzijn van al hun leden bepalen, niet hebben opgelost en verwerkt.
Alle siterte kilder ble grundig gjennomgått av teamet vårt for å sikre deres kvalitet, pålitelighet, aktualitet og validitet. Bibliografien i denne artikkelen ble betraktet som pålitelig og av akademisk eller vitenskapelig nøyaktighet.
- Ludwig, T. E., Laan, K. L. V., Ludwig, T. E., & Laan, K. L. V. (2001). Granting Forgiveness or Harboring Grudges. Psychological Science, 12(2), 117–123. https://doi.org/10.1111/1467-9280.00320.This
- Yanli Zhang-James, Noèlia Fernàndez-Castillo, Jonathan L Hess, Karim Malki, Stephen J Glatt, Bru Cormand, Stephen V Faraone. An integrated analysis of genes and functional pathways for aggression in human and rodent models. Molecular Psychiatry, 2018; DOI: 10.1038/s41380-018-0068-7
Deze tekst wordt alleen voor informatieve doeleinden aangeboden en vervangt niet het consult bij een professional. Bij twijfel, raadpleeg uw specialist.
