In één ogenblik kan alles veranderen

juni 9, 2018 in Opvallend 0 gedeeld
Moeder met kind: in één ogenblik kan alles veranderen

Het is een rustige, normale dag en we bevinden ons midden tussen allemaal mensen die in verschillende richtingen lopen. Ze zijn zich niet bewust van dat ene ogenblik dat alles zal veranderen. We zijn al eerder in Barcelona geweest. Volgende week is de vakantie voorbij en begint er een nieuw jaar. Het specifieke jaar dat voor veel mensen in september begint.

Moeder met kind: in één ogenblik kan alles veranderen

Ik probeer langzaam te lopen, zodat ik haar niet wakker maak. Ze houdt niet van de hitte, en de zon brandt nu nog zo hard. Gelukkig zijn er plekken met schaduw. Het lijkt wel alsof iedereen op deze plekken jaagt, op zoek naar verlichting. De armband is te groot voor me en stuitert op mijn pols. Ik herinner me de laatste wandeling langs het strand: het zand brandde, maar de lucht niet zo.

Op al hun gezichten staat dezelfde boodschap geschreven: jullie zijn jullie huis, hotel, hostel, appartement, of misschien het huis van jullie vriend te vroeg uitgegaan. Het lijkt alsof iedereen overal om me heen vertegenwoordigd is. Mensen worden afgeleid door etalages, bloemen en terrassen, de uitnodiging om, heel even, deel te nemen aan een gesprekje in willekeurig welke taal.

Deze straat lijkt Spanje te verbinden met Europa, maar ook met de Amerika’s en het mysterieuze Oosten. Volgens Hemingway was het de mooiste schets die zijn ogen ooit hadden gezien, met of zonder schaduw. En terwijl ik liefde in mijn handen draag, die ik op veel verschillende manieren vasthoud, breekt een schreeuw de rust, als de bliksem voor elke storm…

De Ramblas in Barcelona

In één ogenblik duwt de angst de kalmte weg

Een busje rijdt ergens waar het niet zou moeten. Zeer snel, over levens heen. Ik zie pijn en lichamen die op de grond achterblijven, lichamen die geen plaatsen meer zullen bezoeken. In één ogenblik is alles wat ik zie verwarring, en dan paniek. Ik ren en mijn kleine meisje wordt wakker en huilt en gilt, omdat ze net als iedereen weet wat er aan de hand is, wat haar wakker heeft gemaakt. Er is geen oceaan of zout meer in de lucht, alleen bloed en angst.

In één ogenblik is alles veranderd…

Met een stevige greep op de wandelwagen ren ik alsof morgen niet bestaat. “Wie weet tenslotte of morgen zal bestaan?” Dit is een waarheid die me nooit eerder heeft doen rillen omdat ik het negeerde. Ik wil hier gewoon weg. Opeens raakt het me en ik val, een dof geluid, de wandelwagen blijft wegrollen en verdwaalt in de menigte terwijl mijn ogen sluiten. Het enige wat ik in mijn hoofd hoor, is de verre echo van het laatste wanhopige geschreeuw. Liefde is op de grond gevallen omdat niemand het in zijn hand houdt, en het brak in duizend stukken.

In één ogenblik, worden alle rozen zwart…

Wat is er met me gebeurd?

Ik voel dat ze me omdraaien en ik hoor een dof geluid door mijn lichaam stromen. Het is zo moeilijk om na te denken. Ik probeer mijn ogen te openen, maar ze willen niet luisteren. Ik vraag het ze en smeek ze vervolgens. Ze moeten opengaan zodat ik die hoop kan redden die midden in de angst uit mijn handen is geglipt.

Het geluid van de sirenes graaft als messen in mijn slapen. De pijn voelt niet meer als uit een nachtmerrie, in plaats daarvan wordt hij echt en voelt hij volledig onvoorstelbaar aan. Iemand doet zijn best om me op te tillen, maar kan dat niet. Ze hebben me op de grond gezet en nu zijn er twee mensen die het proberen. Een van hen heeft kleine, zachte handen. De ander lijkt zijn leven lang ankers te hebben gedragen.

Ik probeer Amaia te zeggen, alsof ik een spreuk reciteer, zodat ze terugkomt. Ik vermoed dat ze een veilige plek hebben bereikt, omdat ze stoppen met bewegen en iemand me zachtjes bij de pols vasthoudt. Ze meten mijn hartslag, die heel zwak is, zelfs met alle spanning om me heen. Iemand zegt iets, ze proberen me wakker te maken. Ze slaan me beschaamd in mijn gezicht en herhalen mijn naam.

Handen steken uit het water

Eén ogenblik om weer te zien, een heel leven om het uit te leggen

Ook ik wil weer zien, want ergens, daar ergens, is iets veel belangrijker dan ik. Het is iets dat je overkomt als je moeder wordt. Die dag weet je dat je nooit meer op de eerste plek zult komen en dat je angsten begint te krijgen. Een lange lijst vol angsten, angstaanjagend als je er te diep over nadenkt. Maar ik had me dit nooit voorgesteld, dat ik degene op die plek zou zijn, omringd door veiligheidstape en politie. Die plek waar zojuist een tragedie heeft plaatsgevonden. Ik had nooit gedacht dat ik zo veel kon verliezen in een ogenblik…

Ik open mijn ogen en de pijn wordt erger. Het is mijn arm, maar ook mijn heup, mijn rug en rechterbeen. Terwijl ik op adem probeer te komen, lukt het me, ik zeg Amaia, dat is mijn antwoord, het enige antwoord dat ik nu heb voor mijn naam. Ik kan me de mijne nu niet herinneren, ik ben alleen op zoek naar lichtblauwe en witte stippen. Heb altijd die wandelwagen gehaat, maar nu wil ik niets liever dan dat ding zien. Ik sluit mijn ogen en dwing mezelf. En dan zie ik hem. Ik wijs ernaar en iemand rent en brengt hem naar mij toe. Een van de wielen is stuk gegaan en diegene heeft er moeite mee om hem bij mij te krijgen.

Waar is Amaia?

Amaia. Ik gaf haar die naam omdat ik dezelfde frisheid en leven in haar zag als in een Baskisch landschap. Groen, intens, regenachtig en mysterieus. Ik luister niet, ik tast gewoon af met mijn ogen. Elk geluid lijkt ver weg. Het lukt ze om mijn hand los te krijgen en ik duw tegen de grond. Hetzelfde bloed dat mijn keel vult, doet me uitglijden.

Ik wil rechtop gaan zitten en dan hoor ik haar gillen. Die schreeuw roept een vraag bij me op, hoe ga ik uitleggen wat er gebeurd is als ze ouder is? Hoe ga ik haar vertellen dat iemand haar probeerde te vermoorden voordat ze haar eerste fout kon maken of zelfs maar een enkel woord kon zeggen.

Maar ze zou er waarschijnlijk anders over denken, dat ze er juist heel veel had gemaakt…en op dat moment leken ze zo klein voor haar vergeleken met wat ze in één ogenblik had kunnen verliezen, de ogen die ze nu in vrede kon sluiten.

Amaia…

Bekijk Ook