Geen grotere tegenstander dan die in je eigen hoofd

· april 26, 2017

De zwaarste opponent en grootste sta-in-de-weg om mijn problemen te boven te komen, bevindt zich – hoe paradoxaal ook – tussen mijn eigen oren. Mijn hoofd schreeuwt om de verlossing die ìk het ontzeg, terwijl ik tegelijkertijd hardnekkig hersenschimmen de schuld geef en zo onterecht vluchtige waanvoorstellingen mijn volmacht verleen.

Bij het beraden op mijn volgende stap, begrijp ik dat je barrières eerst intern moet accepteren, of erkennen, voordat je ze uit de weg ruimt. Dat is namelijk de enige manier om je welzijn op de lange termijn te waarborgen. Onthoud dat externe vijanden als nachtmerries zijn die je kunt verdrijven. Inwendige vijanden daarentegen, vereisen veerkracht en inlevingsvermogen.

Beteugel je bangheid

Stel je voor dat je deze boodschap echt inzinkt en angst – je meest gevreesde rivaal – zich gewonnen gaf. Waarom eigenlijk niet? Dat wat je benauwd of schrik aanjaagt, ontleent macht aan jouw zelfverzonnen doemscenario’s. De angsten die je daarentegen heel bewust bij naam noemt, kun je leren controleren en gebruiken om moed en zelfvertrouwen te genereren.

”Beticht een bangerik niet van lafheid, maar omhels hem en zeg dat monsters – anders dan al het andere – slechts bestaan zolang ze zonder naam door het leven gaan.” – Elvira Sastre

Monsters in het Bos

Hoe vaak komt het niet voor dat we onze dromen in de kiem smoren, omdat we geloven (en onszelf er vervolgens van overtuigen) dat onze omstandigheden, de mensen en de maatschappij om ons heen succes onmogelijk maken? Meestal vergeten we echter, of onderschatten we de mate waarin de macht die anderen over ons hebben, uiteindelijk van onszelf afkomstig is. Wie dat beseft, merkt al gauw dat onze situatie een stuk minder uitzichtloos is dan we in eerste instantie dachten.

Gebruik moeilijkheden als motivatie

Zowel onze materiële omstandigheden als onze sociale omgeving kunnen ons kopzorgen geven. Ikzelf heb bijvoorbeeld allerlei problemen, die waarschijnlijk anders zijn dan de jouwe, omdat onze levenservaring en achtergrond uniek is. Daarnaast blijven moeilijkheden en hun gewicht ook relatief, want waar de één zijn schouders over ophaalt, gaat de ander door kopje onder.

Onze emotionele bestemming is niettemin universeel, namelijk: een gezond, gebalanceerd en goed geïntegreerd gevoelensleven. Zodra ik begin te denken dat ik onbekwaam ben, dat ik meer fout doe dan goed, dat ik iets nodig heb wat ik niet kan krijgen…. creëer ik van binnen gek genoeg een gigantische concurrent.

”We moeten onze zwakheden de kracht van onze wil opleggen.” – Carlos Slim

Vrouw in de Mist

De giftigste emoties maken onszelf zonder medelijden tot onze ergste vijand. De kunst is dan ook om tegenslagen optimistisch te herinterpreteren als uitdaging, om ze te converteren tot brandstof en drijfveer. De stenen des aanstoots die het zwaarst op mijn ziel drukken, zal ik transformeren tot traptreden die tot in de hemel reiken.

Jouw geluk ligt in je eigen handen

Het drong tot me door dat als ikzelf mijn grootste rivaal ben, het gevecht eigenlijk gaat tussen conflicterende impulsen ín mij. Ik ga daarom proberen dapperder te zijn, oud zeer los te laten, haat en rancune gedag te zeggen, te stoppen met liegen en bovenal vileine oordelen die van derden komen beleefd de deur te wijzen.

Confetti

Hoe heftiger de aanvallen van buitenaf, hoe vinniger ook de charges van binnenuit. Alsof je belagers – extern en intern – precies weten wanneer je het meest kwetsbaar bent en juist dan toeslaan. De eerste en meest essentiële stap is dan ook het tot bedaren brengen van de genadeloze op hol geslagen innerlijke criticus en jezelf zo de kans te geven om je eigen beste vriend te worden.

Ik wil zelf weer de regie hebben over mijn geluk. Want is er niet al meer dan genoeg vijandigheid in de wereld om ons heen? Waarom zou ik daar zelf nog extra aan bijdragen? Waarom zou ik mezelf het dromen, en de vervulling van die dromen, onmogelijk maken? Richt je vizier op je inwendige Noorderster!

”Ik heb mezelf overleefd; daarom zal jij me nooit kunnen doden.” – Nerea Delgado